Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Οι Έλληνες είναι αδελφά έθνη με τους Ρώσους

Άρθρο από το ιταλικό politico.eu: "Οι Έλληνες δεν ανήκουν στην Δύση - Είναι αδελφά έθνη με τους Ρώσους λόγω Ορθοδοξίας"

 
Οι Ελληνες δεν ανήκουν στη Δύση υποστηρίζει αρθρογράφος της ιταλικής ιστοσελίδας politico.eu επικαλούμενο τόσο ιστορικούς όσο και πολιτικούς λόγους.
 
Το άρθρο υπό τον τίτλο «Οι Ελληνες δεν είναι Δυτικοί» πιάνει το νήμα από την αρχή: Από το... κυριλλικό αλφάβητο, την ομόδοξο της ορθοδοξίας, τον Καποδίστρια και τον εμφύλιο και το υπογράφει ο David Patrikarakos. Περιγράφει τις δύσκολες σχέσεις με την Ε.Ε. και την προσέγγιση με τη Ρωσία από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖA.
 
Η γιγάντια αυτοκρατορία, βάζει μια σφήνα μέσα στην ευρωπαϊκή κοινότητα, όπου ένα μικροσκοπικό κράτος πνίγεται σε μια δίνη χρέους. Αποκαλέστε το ένα <ορθόδοξο μεγάλο υγρό φιλί με γλώσσα>, αλλά οι σύγχρονοι δεσμοί ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Ρωσία επιβεβαιώνουν τους αρχαίους δεσμούς τους.
 
Περισσότερο από σχεδόν οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, η σύγχρονη Ελλάδα καθορίζεται από τη γεωγραφία της. Ένα κράτος πλευρά στο νοτιότερο άκρο της Ευρώπης, η Ελλάδα έχει θεωρηθεί ως ένα μέρος της «Δύσης» από την ένταξη στο ΝΑΤΟ το 1952. Αλλά δεν ήταν μέχρι το 2007, όταν η Βουλγαρία προσχώρησε στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ώστε να αποκτήσει χερσαία σύνορα με μια άλλη Δυτική χώρα. Ούτε είναι στην σύγχρονη ιστορία της, Δυτική.
 
Η Ελλάδα έχει, στην πραγματικότητα, μια πιο ασιατική γεύση. Το 1822, ένας Έλληνας ευγενής που ονομάζεται Ιωάννης Καποδίστριας άφησε τη θέση του ως υπουργός Εξωτερικών με τον Τσάρο της Ρωσίας και των συνταξιοδοτήθηκε στη Γενεύη, όπου εγκαταστάθηκε για να ξεκινήσει την δουλειά της ζωής του.
 
Ο Καποδίστριας, ο οποίος είχε φτιάξει το όνομά του το 1815 στο Συνέδριο της Βιέννης, το οποίο έφερε τη σταθερότητα στην Ευρώπη μετά την κτηνωδία του Ναπολέοντα σε όλη την ήπειρο, έστρεψε τώρα την προσοχή του στο σφοδρότερος πάθος του: Την ανεξαρτησία της Ελλάδας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Χρειάστηκαν όλες οι διπλωματικές δεξιότητες που είχε αποκτήσει υπηρετώντας τη Ρωσία, αλλά μέχρι το 1827 είχε γίνει ο πρώτος κυβερνήτης, και πολλοί πιστεύουν, ο ιδρυτής, του σύγχρονου ελληνικού κράτους.
 
Η Ελλάδα ήταν ένα μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τα μέσα του 15ου αιώνα μέχρι την ανεξαρτησία της το 1830, γι 'αυτό ποτέ δεν πέρασε μέσω τις ιστορικές διαδικασίες που καθόρισαν τη Δύση, όπως την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό. Άλλες βαλκανικές χώρες, οι συνοδεύουσες με την οθωμανική αυτοκρατορία, Σλοβενία και Κροατία έχουν - ως πρώην μέρη της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας - πιο ιστορική συνέχεια με την Ευρώπη. Αυτό τους επέτρεψε να προσαρμοστούν στους κανόνες της ΕΕ πιο εύκολα από την Ελλάδα, το οποίο είναι κατά πολύ μεγαλύτερο κράτος-μέλος.
 
Στο σημείο αυτό έχει συμβεί η ρήξη», λέει ο Δημήτρης Τριανταφύλλου, Διευθυντής του Κέντρου Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Kadir Has στην Κωνσταντινούπολη. «Από εκεί προκύπτουν οι αμφιβολίες [για τους ίδιους του Ελληνες]: Ανήκουμε στη Δύση ή είμαστε μόνοι;»
 
 
Η Ελλάδα έχει πάντα την αίσθηση του απροστάτευτου. Ίσως πιο σημαντικό, οι αντιλήψεις περί απειλών ήταν σταθερά έξω από τη γραμμή της πλειοψηφίας των μελών του ΝΑΤΟ. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, εξηγεί ο Τριανταφύλλου, «Η Ελλάδα έπρεπε να ανησυχεί για τον κίνδυνο από τα βόρεια [ΕΣΣΔ], στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της συμμαχίας του ΝΑΤΟ. Αλλά η μεγαλύτερη απειλή της υπήρξε πάντα η επεκτατική Τουρκία. Έτσι μπορεί να εκπλήρωνε τις υποχρεώσεις της, αλλά κάθε φορά που υπήρχε μια κρίση με την Τουρκία, όπως το 1974 με την εισβολή της Αγκυρας στην Κύπρο, τα ελληνικά συμφέροντα δεν προστατεύονται.
 
Όλα αυτά σημαίνουν ότι η Σοβιετική απειλή έγινε αντιληπτή ως κάτι μακρινό. Η Ελλάδα είχε επίσης μια ισχυρή κομμουνιστική παράδοση (που χρειάστηκε έναν εμφύλιο πόλεμο για να νικηθεί), την ώρα που τα λιμάνια της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα, που βρέχονται από το Αιγαίο, εξασφάλιζαν πάντοτε τις επαφές μεταξύ των δύο χωρών. Όπως επισημαίνει ο Τριανταφύλλου, «η Ρωσία δεν ήταν ποτέ απειλή προς την Ελλάδα, όπως ήταν στη Γερμανία και τις ΗΠΑ, και η σχέση τους πάντα διατηρούνταν ζωντανές.
 
Πολιτικά συνυφασμένες από την αρχή, η Ελλάδα και η Ρωσία συνδέονται επίσης μεταξύ τους με τους αιωνόβιους θρησκευτικούς και πολιτιστικούς δεσμούς της Ορθοδοξίας. Ακόμη και το κυριλλικό αλφάβητο της Ρωσίας αναπτύχθηκε τον 9ο αιώνα από ελληνόφωνους ιεραπόστολους που διέδωσαν την πίστη τους, στους γείτονές τους.
Η συγγένεια είναι βαθιά. Η Αθήνα μέσω διανοουμένων, πιέζει για στενότερους δεσμούς με τη Ρωσία, αν και ως πρόσφατα, με πενιχρά αποτελέσματα. Αλλά οι απόψεις τους - όπως ενσαρκώνονται από τον φιλόσοφο Χρήστο Γιανναρά, ο οποίος πριν από μερικά χρόνια έγραψε ένα κομμάτι υποστηρίζοντας ότι ο Πούτιν είναι ένας από τους μεγαλύτερους ηγέτες των αρχών του 21ου αιώνα – βρίσκουν πλέον ένα πιο πρόθυμο ακροατήριο.
 
Η οικονομική κρίση, καθώς και οι καταστροφικές περικοπές που ανάγκασαν τη χώρα να εφαρμόσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η ΕΕ, σε αντάλλαγμα για τα κεφάλαια διάσωσης, έχουν κλονίσει την πίστη στην υπάρχουσα τάξη πραγμάτων και βύθισαν την ποιότητα της ζωής για την πλειοψηφία του πληθυσμού. Η ΕΕ, (που στα ελληνικά μάτια ενσαρκώνεται από τη Γερμανία) φέρει το βάρος της οργής τους.
 
Στην Ελλάδα ο πρωθυπουργός, ο Αλέξης Τσίπρας, επικεφαλής του ακροαριστερού ΣΥΡΙΖΑ (ο οποίος ήρθε στην εξουσία συνασπιζόμενος με τους ΑΝΕΛ κόμμα της σκληρής δεξιάς), ελπίζει τώρα να ενισχύσει εμπορικούς δεσμούς με τη Μόσχα, ιδιαίτερα στον τομέα της ενέργειας. Η Ελλάδα εισάγει το 57% του αερίου της από τη Ρωσία, ενώ η Μόσχα έχει συμφέρον στο ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο και πολλά από τα λιμάνια της. Στις 8 Απριλίου, ο Τσίπρας πέταξε για τη Μόσχα προκειμένου να συναντηθεί με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν. Πέτυχαν λίγα αξιοσημείωτα, πέρα από τις υποσχέσεις της μελλοντικής συνεργασίας.
 
Αλλά το ταξίδι είχε μια συμβολική σημασία που ξεπερνά πρακτική συμφωνία. Για την νέα κυβέρνηση στην Ελλάδα, ήταν ένα μήνυμα προς την Ε.Ε. - που πανικοβλήθηκε από τις επιθετικές διεθνείς κινήσεις της Μόσχας - ότι παρά την πτώχευση της χώρας, κανείς δεν θα την εξωθήσει. Οπως διακήρυξε ο Τσίπρας, η Ελλάδα, είναι ένα «κυρίαρχο έθνος με το ανεξίτηλο δικαίωμα να διενεργεί δική της εξωτερική πολιτική». Και καλά, αυτός θα μπορούσε. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να επαναδιαπραγματευτεί τους όρους διάσωσης της Ελλάδας. Τώρα αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να μην καταφέρει να πληρώσει δάνεια το Μάιο.
 
Ενώ ο Τσίπρας είναι, κατά τα πρότυπα του δικού του κόμματος, ήπιος, η αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ με επικεφαλής τον Υπουργό Ενέργειας Παναγιώτη Λαφαζάνη - ο οποίος χαρακτήρισε πρόσφατα τις Ευρωπαϊκές κυρώσεις για τη Ρωσία ως «απαράδεκτες» και υποσχέθηκε ότι η Ελλάδα θα βοηθήσει στην άρση τους - πιέζει για ακόμα στενότερους δεσμούς με τη Μόσχα. Για μια ακόμη φορά το ζήτημα της εθνικής ταυτότητας είναι εμφανές.
 
Το 1974, καθώς η Ελλάδα βγήκε από τη δικτατορία, ο πρωθυπουργός της, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δήλωνε ότι «η Ελλάδα ανήκει στη Δύση». Στη συνέχεια, η χώρα εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα και το ιδανικό αυτό έχει καθοδηγήσει ελληνική πολιτική σκέψη από τότε.
 
Αλλά αυτό το συναίσθημα έχει καθόταν πάντα αμήχανα δίπλα στο άλλο περίφημο ρητό του πρώην προέδρου, Χρήστου Σαρτζετάκη: «οι Έλληνες είναι ένας λαός ανάδελφος [χωρίς αδελφούς]».
 
«Αυτή η έννοια γίνεται πολύ σχετική τώρα, με την κρίση στη γλώσσα της αριστεράς», λέει ο Τριανταφύλλου. "Εμείς δεν θα υποταχθούμε στους ιμπεριαλιστές» είναι η μανιέρα. Έτσι οι ήδη χαλαροί δεσμοί που υπάρχουν ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Δύση χαλαρώνουν περαιτέρω και το πολιτικό κατεστημένο προσπαθεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να υποστηρίξει μια πιθανή διάσωση από την Ρωσία.
 
Δεν είναι η πρώτη φορά, που η Ελλάδα προσπαθεί να δημιουργήσει τη δική του ταυτότητα: Αν την πετάξουν έξω από την ευρωζώνη, πρέπει να εφεύρει μια νέα εθνική ιδέα.
 
Και αυτά είναι επικίνδυνοι καιροί για εθνικές ιδέες. Η αναδυόμενη μορφή του ΣΥΡΙΖΑ περί νεοελληνισμού, είναι δίπλα από μια Ρωσία η οποία καθοδηγείται από μια επεκτατική μορφή του νεο-Ευρασιανισμού, η οποία υποστηρίζει ότι η χώρα είναι πιο κοντά στην Ασία από ό,τι στην Ευρώπη. Και οι δύο {σ.σ. Ελλάδα και Ρωσία] είναι χώρες ανασφαλείς για το ρόλο τους στον κόσμο και βασανίζοναι από την αίσθηση ότι δεν ανήκουν. Και οι δύο αναζητούν εναλλακτικές διαδρομές σε μια ταυτότητα του 21ου αιώνα.
 
Αυτό είναι κάτι που ο Πούτιν αντιλαμβάνεται σε στρατηγικό επίπεδο. Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ το 1991, η Ρωσία μπήκε σε μια περίοδο παρακμής, βλέποντας την διεθνή επιρροή της να συρρικνώνεται. Ο Πούτιν έχει περάσει χρόνια προσπαθώντας να αντιστρέψει αυτή την τάση και όπως είχε παρατηρήσει το London School of Economics στην έκθεσή του «Η Ρωσία στα Βαλκάνια», η Μόσχα προσπαθεί πλέον να εκμεταλλευθεί τα όποια διεθνή παράπονα μπορεί να βρει. Ειδικότερα, επιδιώκει να μοχλεύσει στο μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης, τα Βαλκάνια. 
 
Η Ελλάδα, εξοργίζεται με την ΕΕ και στο απελπισμένο οικονομικό της πρόβλημα, είναι το ιδανικό «ώριμο φρούτο».
Η Ρωσία έχει δαπανήσει σημαντικά ποσά προκειμένου να προβάλει την ήπια δύναμή της στην Ελλάδα, αφότου την χτύπησε η οικονομική κρίση χτύπησε.
«Ο τηλεοπτικός σταθμός Russia Today [RT] άρχισε να γίνεται πολύ δημοφιλής ως πηγή ειδήσεων στην Ελλάδα από το 2011», λέει ο Βασίλης Πετσίνης, επισκέπτης ερευνητής στο Herder-Institut στη Γερμανία. «Το RT μετέδιδε τις μαζικές διαδηλώσεις στην Ελλάδα το 2011 και κέρδισε τις καρδιές και τα μυαλά πολλών Ελλήνων».
 
«Η Ρωσία είναι βέβαιο ότι ψάχνει για ασύμμετρους <δούρειους ίππους> στην περιοχή» λέει ο Πετσίνης και συνεχίζει θυμίζοντας ότι και η κυβέρνηση του Βίκτορ Ορμπάν στην Ουγγαρία είχε επίσης μια οικονομική κρίση και αντιστάθηκε στις συστάσεις της ΕΕ και του ΔΝΤ, ευθυγραμμιζόμενος σε μεγάλο βαθμό με την κοινή γνώμη. Έτσι, το Κρεμλίνο είναι πολύ προσεκτικό για να επωφεληθεί από την κατάσταση των σχέσεων με τις χώρες αυτές και τις εντάσεις τους με τις Βρυξέλλες, προς όφελός του».
 
Και το στιλ διακυβέρνησης του Κρεμλίνου αντηχεί σε όλο το πολιτικό φάσμα στην Ελλάδα. Η νεο-φασιστική Χρυσή Αυγή, η οποία αποτελεί σήμερα το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα στην Ελλάδα, θεωρεί επίσης τη Ρωσία του Πούτιν ως μια πιο αποδεκτή εναλλακτική λύση σε σχέση με ό, τι πιστεύει ως αναξιόπιστη σύγχρονη δυτική πολιτική.
 
Το Μάιο του 2014 τα μέλη της Χρυσής Αυγής Αρτέμης Ματθαιόπουλος και Ελένη Ζαρούλια, ηγήθηκαν αντιπροσωπείας που συναντήθηκε με τον Αλέξανδρο Ντούγκιν, σύμβουλο του Πούτιν και την πνευματική κινητήριο δύναμη του νεο-Ευρασιανισμού. Ο στόχος του ταξιδιού ήταν η «επίσημη προσέγγιση του Ελληνισμού με την Ορθόδοξη Ρωσία», ένα στόχο που προφανώς εξέφρασε «τη βούληση του ελληνικού λαού για την άμεση ενίσχυση των διμερών σχέσεων» μεταξύ της Ρωσίας και της Ελλάδας.
 
Η Ρωσία έχει περισσότερα να προσφέρει στην Ελλάδα από ό,τι μια ήπια δύναμη φυσικού αερίου. Ως μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, μπορεί να διαδραματίσει βασικό ρόλο στο συνεχιζόμενο πρόβλημα της Κύπρου και διάφορα άλλα ζητήματα του ελληνικού εθνικού συμφέροντος. Η εξασφάλιση ενός βέτο από την αδελφική Ρωσία στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ θα είναι ελκυστική για κάθε κράτος, πόσο μάλλον ένα με τα προβλήματα της Ελλάδας.
 
Εν τω μεταξύ, ρωσικά αεροσκάφη συνεχίζουν να πετούν πάνω από τον εναέριο χώρο της Βαλτικής, προκαλώντας ανησυχίες στο ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα, ως μέλος του ΝΑΤΟ, έχει το δικό της βέτο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί. Η προσέγγιση δούναι και λαβείν, είναι εμφανής.
 
Μετά την «εισαγωγική» συνάντηση μεταξύ Τσίπρα και Πούτιν νωρίτερα αυτό το μήνα, οι δύο ηγέτες προσπαθούν τώρα να υπογραφεί μια συμφωνία 5 δισ.ευρώ για την κατασκευή του λεγόμενου τουρκικού αγωγού φυσικού αερίου Stream ο οποίος έχει προγραμματιστεί να διατρέχει τη Ρωσία και μέσω της Τουρκίας και την Ελλάδα.
 
Η Ελλάδα μπορεί να λάβει σημαντικό ποσό σε μετρητά εκ των προτέρων, κάτι που μπορεί να την καταστήσει ικανή να προχωρήσει στην επόμενη αποπληρωμή του χρέους της. Το κέρδος της Ρωσίας, θα είναι να συνεχίσει την ενεργειακή κυριαρχία της πάνω στην Ευρώπη.
 
Η Ελλάδα είναι πιθανό να είναι μόνο η αρχή της πολιτικής επίθεσης της Ρωσίας στην Ευρώπη. Αλλά και μια αυστηρή προειδοποίηση για τους κινδύνους που αντιμετωπίζει η ήπειρος και, όπως πολλοί Έλληνες φοβούνται όλο και περισσότερο, για την ίδια την Ελλάδα.
 
«Η Ρωσία βοηθά να προωθηθούν σοβαρές αμφιβολίες ως προς το πού ανήκουμε», καταλήγει ο Τριανταφύλλου. «Για πρώτη φορά, φοβάμαι: Φοβάμαι ότι θα μπορούσαμε να πάμε στην άλλη πλευρά».
 
Εγώ  δεν φοβάμαι καθόλου  τουναντίον  χαίρομαι  ιδιαίτερα!       Arxaios






Πηγή